Xornada RSE 2024 Vegalsa-Eroski

“Un home do pobo de Neguá, na costa de Colombia, puido subir ao alto ceo.
Á volta, contou. Dixo que contemplara desde arriba a vida humana.
E dixo que somos un mar de fueguitos.
O mundo é iso – revelou – unha chea de xente, un mar de fueguitos.

Cada persoa brilla con luz propia entre todas as demais. Non hai dous lumes iguais. Hai lumes grandes e lumes mozos e lumes de todas as cores.
Hai xente de lume sereno, que nin se decata do vento, e xente de lume tolo que enche o aire de faíscas. Algúns lumes, lumes bobos, non aluman nin queiman; pero outros arden a vida con tanta paixón que non se pode miralos sen parpadear, e quen se achega acéndese”.

Este relato, “O Mundo”, do libro dos abrazos (Eduardo Galeano), atopa ou seu complemento noutro universo galeaniano: “Os Nadies”. Xuntos, encarnan as dúas caras dá solidariedade.

Por unha banda, vos ninguéns son vos esquecidos, vos que ou soñan todo porque non teñen nada, vos que teñen todo por gañar. Por outra, vos foguiños que iluminan Ou Mundo, aqueles que coa súa luz transforman a necesidade en virtude.

Para representar lestes relatos, traballamos coa súa natureza de opostos e complementarios. Vos ninguéns ocupan ou primeiro plano, desposuídos de trazos faciais, aínda que levan atributos que lles confiren certa identidade. Así, sen definir personaxes concretos, recoñecemos neles a diversidade de orixes, idades e xéneros á que nos diriximos.

Nos segundos planos ou fondos aparecen vos foguiños: simbolizan aptitudes (ou sensorial: ollos, bocas), capacidades (lóstregos, mans) e oportunidades (pechaduras). Elementos que habitualmente se lles negan a vos ninguéns, pero que a solidariedade pode reactivar e poñer en funcionamento.

Este foro lémbranos que todas e todos temos luz propia. De cada quen depende a intensidade con que decidamos irradiar.